Lees de nieuwe column van Art Rooijackers online!
art-01_foto-anna-marie-janssen

Zonder muziek zou het leven een vergissing zijn.

Dat heb niet ik, maar Nietzsche bedacht. En gelijk had ie, die Duitse koekenbakker. Soms hoor je een nummer en kun je je direct niet voorstellen dat er een leven was zonder.

Heel af en toe gaat het nog verder; je leert een artiest kennen en mist hem met achteruitwerkende kracht. Precies dat heb ik met Benjamin Clementine. Een paar weken geleden deed hij zijn intrede in mijn bestaan, nota bene via de -superpraktische maar ook tikkie enge- discover weekly-functie van Spotify; de door een algoritme in elkaar geknutselde, hoogstpersoonlijke afspeellijst die elke maandag wordt ververst. Ik ken mensen die er de wekker voor zetten. Stukken beter dan wakker worden met Giel Beelen. En sinds kort weten we; sowieso goedkoper dan Giel Beelen. Al geldt dat ook voor een Ferrari of zelfs een appartement in de Utrechtse binnenstad. Zo’n slordige half miljoen euro krijgt de plaatjesdraaier per jaar. Is een spotify-abonnement van een tientje per maand toch een tikkie economischer. Niet zo gek ook; de onvolprezen cabaretier André Manuel schreef laatst op facebook: ‘Ik krijg 0,001 eurocent voor iedere keer als iemand per ongeluk naar mijn muziek luistert op Spotify. Moeten ze wel het hele liedje afluisteren anders telt het niet.’

Terug naar Benjamin Clementine. Die leefde ooit daar waar Giel Beelen dankzij zijn riante salaris niet snel terecht zal komen. Op straat. In Parijs om precies te zijn. Als tiener vertrok hij uit Londen naar de Franse hoofdstad waar hij –dankzij zijn intense optredens als straatmuzikant- een cultfiguur werd.

In 2013 maakte Clementine zijn debuut in het BBC-programma Later With Jools Holland. En daarna ging het hard. Niet zo wonderlijk ook. Die stem. Dat pianospel. En die performance. Het is zo betoverend. Niet voor niets wordt hij in één adem genoemd met Nina Simone en Edith Piaf. De krant The Guardian nam Clementine eind 2015 op in zijn heldenlijst. Iets waar ik me bij deze van harte bij aansluit. Maar da’s dus meer dan een jaar geleden. En al die tijd had ik niets van hem gehoord.

Ik kan me er weinig meer bij voorstellen nu ik bijna elke dag naar zijn muziek luister en verhalen over hem verslind. Zo is er de anekdote over die keer dat hij in 2013 op het North Sea Jazz Festival zou optreden. Op weg naar Rotterdam werd hij de trein uitgezet omdat hij geen kaartje had. Clementine dacht er bijna te zijn en besloot te gaan lopen. Het werd een tocht van meer dan 40 kilometer. Na tien uur bereikte hij met bloedende voeten zijn bestemming. Te laat. Het is een verhaal van bijna Bijbelse dramatiek. Ik wist er niets van.

Afijn, ik zou willen dat er een knopje in dit magazine zat waarmee zijn muziek direct te horen zou zijn. Kan niet, maar hé, we hebben spotify. Laten we januari 2017 de ‘Clementine-maand’ dopen. Weet de blootvoetse troubadour niet wat hij ziet wanneer hij zijn volgende afrekening binnenkrijgt. Moeten we wel zijn nummers helemaal draaien. Maar geloof me, dat is geen enkel probleem.


Art Rooijakkers is tv-presentator
Foto’s: Anna Marie Janssen