Tijdens de Uitweek komt er weer een hele lichting nieuwe studenten in spe kennismaken met de stad Utrecht en met het studentenleven. Hoewel ik nooit een van hen was, vond ik de Uitweek altijd fantastisch.

Foto (c) Jelmer de Haas

Het Janskerkhof wordt elk jaar weer omgetoverd tot een feestplein. Alle studentenverenigingen zetten hun beste beentje voor om zo veel mogelijk inschrijvingen te krijgen en alle studies pretenderen de leukste te zijn. Zieltjes winnen, daar draait het om. Zo ook voor mijn vriend Jasper en mij. De Uitweek was zo ongeveer de enige week in het jaar dat het ons lukte om meisjes te versieren.

Jasper en ik, die allebei niet studeerden, probeerden altijd binnen te komen bij discotheek Woolloomooloo. Dat lukte meestal wel, want de neef van Jasper was daar destijds president. Eenmaal binnen kon het ‘hunten’ beginnen: net zolang rondjes lopen tot je beet had. Twee wandelende gummen op jacht naar vrouwen.

We moesten het hebben van onze vlotte babbel. Vlot, maar niet eerlijk. We logen namelijk altijd over wat we in ons dagelijks leven deden. ‘Nee, ik studeer niet, ik wil filmpjes maken of iets met theater doen of zo, maar ik werk nu even bij Van der Valk,’ komt nu eenmaal niet heel aantrekkelijk over, dat begreep ik ook wel. Dus verzonnen we een dekmantel. Ik zei meestal dat ik geneeskunde of rechten studeerde. Op een normale uitgaansavond hoefde ik maar één inhoudelijke vraag terug te krijgen om compleet door de mand te vallen, maar tijdens de Uitweek was dat anders. Van de aankomende studenten kreeg je die ontmaskerende vragen meestal niet. En dus maakten Jasper en ik meer kans dan normaal; per persoon werden er wel tien lijntjes uitgezet. Soms varieerden we op een thema: ‘Ik studeer geneeskunde, maar zit erover te denken om iets anders te gaan doen, want ik vind het niet heel uitdagend.’

We hielden elkaar goed in de gaten. Stond Jasper met een meisje te praten waarvan ik dacht ‘mwah’, dan liep ik naar hen toe en stelde mezelf voor. Ik vertelde dat ik Jasper kende van computerkamp, vroeg het meisje wat voor processor zij had, en dan was het gauw klaar.

Maar zo heel heel af en toe lukte het, dan zoende ik met een meisje en kon ik mijn geluk niet op. Totdat ik haar de volgende dag opzocht op Hyves en ze minder knap was dan in mijn herinnering. Of ze was per ongeluk wel knap, maar reageerde nooit meer op mijn sms’jes. Eén keer stuurde ik nog een sms’je over het onbeantwoorde sms’je heen: ‘Heb je mijn vorige sms’je wel ontvangen?’ Het antwoord luidde: ‘Ja, maar was vergeten te reageren. Dat zegt denk ik genoeg.’

En toch was de Uitweek voor mij de vruchtbaarste week van het jaar, waarin het onmogelijke mogelijk leek. Mooie herinneringen.


Daan Boom (28) is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht. Hij is presentator van Streetlab en speelt in de Tante Joke Karaoke Band.