Het is de XL-editie van de Tante Joke Karaoke Band; behalve met een achtkoppige band inclusief blazers spelen we die avond ook met gast­artiesten. Zoals gewoonlijk kan iedereen in de zaal zich opgeven om een liedje te zingen met live begeleiding door ons. Ons motto is: ‘Jij zingt, wij spelen!’

Foto (c) Jelmer de Haas

Normaal gesproken klimt er een willekeurige Harry het podium op om – meestal vals – iets te zingen. Maar bij het optreden in Ronda, de grote popzaal van Tivoli Vredenburg, vallen alle 1300 aanwezige monden, inclusief die van ons, open: René Froger is opgekomen via onze showtrap. Dat verwachtte niemand. Ik ook niet. Ook al had ik hem ooit voorzichtig en half grappend gevraagd of hij zin had om een keer bij ons te komen zingen, en had hij geantwoord: ‘Tuurlijk, pik! Gezellig!’

Ik heb een ontzettende voorliefde voor karaoke. Keihard door een microfoon je favoriete classic schreeuwen. Je eventjes voelen als een ware artiest, ook al breken de glazen. Het maakt niet uit of je goed of slecht bent, iedereen zingt toch wel mee. Daarom gingen drie vrienden en ik zo’n jaar of drie geleden met een liveband karaoken. Welliswaar had ik mijn twijfels: ik heb mezelf op mijn vijftiende met behulp van een akkoordenboek piano leren spelen, heb de vinger­zetting van een drievingerige dinosaurus en zit gebocheld achter de toetsen, maar we gingen ervoor en studeerden twintig nummers in.

De eerste keer dat we met de band Hit me baby one more time van Britney Spears speelden, kreeg ik kippenvel. Wat een machtig gevoel om onderdeel uit te maken van een band. Medebandlid Jasper werkte destijds in Bar Walden en had daar gevraagd of wij een karaokefeestje in de kelder mochten organiseren. Bedrijfsleider Barry vond het goed, mits hij zelf ook een liedje mocht zingen. Dus trokken we lelijke blouses aan, hingen met tape een beamer aan het plafond en propten onszelf op het veel te kleine, zelf in elkaar gezette podium. Er kwam zo’n vijftig man, we zongen de longen uit onze lijven, zowel vals als best aardig. Barry zong Billie Jean en gaf een spectaculair, net te lang showtje weg, we zakten door het podium, er werd met bier gegooid. Het was een majestueuze avond in het zweterige keldertje.

‘Zullen we er nog eentje doen?’ roept Rene Froger nu door de microfoon. We zetten Een eigen huis in. Een liedje van Utrechtse makelij, vertelt René aan het publiek. Daar staat hij, Amsterdammer in Utrecht, een Utrechts liedje te zingen. Als de vakman die hij is, speelt hij in tien minuten de zaal plat. Een mijlpaal in de geschiedenis van de Tante Joke Karaoke Band. Na het optreden van René klimmen er meer karaokezangers het podium op: Pierre, Myrthe en Caro, Leander en Elora, Nicko, Nina en Frederique. Allemaal mensen die waarschijnlijk nog nooit voor zo’n groot publiek op een podium stonden. Zeker niet met René Froger in hun voorprogramma.


Daan Boom (28) is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht. Hij is presentator van Streetlab en speelt in de Tante Joke Karaoke Band.