Als er iemand warrig is en vaak spullen kwijtraakt, dan ben ik het wel. Paspoort, portemonnee, e-mails, kleding, mijn auto op een parkeerplaats – het gebeurt vooral op de momenten dat ik last heb van stress.

Foto (c) Jelmer de Haas

Soms heb ik weken waarin ik het gevoel heb dat ik word geleefd. Optreden met mijn karaokeband, een opnamedag voor het kinderprogramma dat ik presenteer, een montagedeadline voor de serie die ik maak over mijn voetbalteam. Een bezoek aan Koffietijd. Een uitreiking voor de Best Geklede Man van het jaar. Mijn hoofd loopt soms over van de polderglamour en dat tast mijn vermogen aan om mijn spullen bij me te houden.

Zoals laatst. ‘Ik moet nu echt ophangen, mam, anders mis ik mijn trein!’ riep ik door de telefoon. Mijn moeder riep nog iets terug, maar dat hoorde ik al niet meer. Ik trok mijn jas aan en voelde in mijn jaszakken. Shit! Mijn sleutels! Met nog 5 minuten om op het station te komen, begon ik als een gek door het huis te rennen. Eerst de trap op, naar de slaapkamer, waar ik al zwetend de hopen kleding op de grond doorzocht. Terug naar beneden, om scheldend de post op tafel door te spitten. Dan vloekend door naar mijn andere jassen, de boekenkast, de keukenlades, onder het kleed.

Verhit van frustratie trok ik mijn jas uit. Ik probeerde mezelf tot rust te manen en hoorde de stem van mijn moeder in mijn hoofd: ‘Waar heb je ze voor het laatst gezien?’ Ik stond verdulleme nog met die sleutels in mijn handen toen ik met haar aan het bellen was! Had ik nou maar op tijd mijn rijbewijs verlengd, dan had ik nu gewoon in de auto kunnen stappen. Maar helaas, zo vaak als ik spullen kwijtraak, vergeet ik ook dingen te regelen. En die brief om je er aan te helpen herinneren dat je rijbewijs verloopt, krijg je een halfjaar van tevoren. Een halfjaar! Zo ver kan ik toch niet vooruitdenken?

Lang verhaal kort, na een halfjaar moest ik nog steeds mijn rijbewijs verlengen en toen ie eindelijk voor me klaar lag, duurde het nog eens drie weken voor ik hem eindelijk opgehaald had. Je moet dan ook zo ongeveer werkloos zijn om je rijbewijs op te kunnen halen. Voor een afspraak met de gemeente kun je namelijk alleen terecht op een doordeweekse dag. Een emotioneel whatsappje richting de gemeente Utrecht (ja, je kunt ze ook appen) mocht niet baten. Mijn verhaal over een zieke oma in het buitenland, die ik zonder rijbewijs natuurlijk niet kon bezoeken, maakte kennelijk geen indruk. Karma.

Maar goed. Daar stond ik dan, volkomen bezweet, hijgend en ziedend in mijn huis. In een laatste wanhoopspoging besloot ik mijn moeder weer te bellen. ‘MAM! OMDAT IK MET JOU AAN HET BELLEN WAS, BEN IK MIJN SLEUTELS KWIJT EN MIS IK MIJN TREIN!’

Mijn moeder antwoordde op redelijke toon: ‘Je hoeft niet boos op mij te worden, toch? Haal even rustig adem.’ Gevolgd door het onvermijdelijke: ‘Waar heb je ze voor het laatst gezien? Heb je al in je zakken gekeken?’ Woedend doorzocht ik opnieuw mijn broekzakken. Niks. De zakken van mijn vest. Verdomd.  ‘Heb je niet te veel stress, lieverd?’ Moeders hebben altijd gelijk.


Daan Boom (29) is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht. Hij is presentator van Streetlab en speelt in de Tante Joke Karaoke Band.