De traan van Maxima, 9/11, Het EK voetbal in 1988, het eerbetoon aan de slachtoffers van de MH17. Herinneringen vormen een fundament in de basis van wie we zijn, als individu en als samenleving.

Veel herinneringen delen we met anderen: familie, vrienden, een land, religieuze groepen, collega’s of zelfs de hele wereld. Allemaal vormen ze een collectief; klein of groot. Nobelprijswinnaar Octavio Paz zei “Ik weet niet aan wie ik mijn geheugen te danken heb.” Er staat veel in ons geheugen gegrift – ook als we dat niet zelf meegemaakt hebben. Deze herinneringen maken deel uit van ons collectief geheugen. Een geheugen dat verandert en vorm krijgt door verhalen, rituelen en beelden.

Joint Memory. Photographic Fragments is een tentoonstelling over ons collectief geheugen rondom diverse historische gebeurtenissen en wat de invloed van fotografie is in dit proces. De tentoonstelling presenteert projecten die onderzoek doen naar deze – verborgen – gebeurtenissen en hoe ze door middel van beeld geconstrueerd worden in familiealbums, massamedia, sociale netwerken en archieven.

Zo wordt een verborgen geschiedenis over een Amerikaanse militaire basis in Groenland tastbaar in de installatie van Anastasia Mityukova waarin ze beelden op sociale netwerken reconstrueert en deze combineert met herinneringen van de militairen en de lokale Inuit bevolking. Stefan Tsivopoulos toont in The Precarious Archive honderden niet gepubliceerde beelden uit archieven, persbureaus en kranten over de Griekse geschiedenis van na de Tweede Wereldoorlog tot begin 2000 en betrekt de bezoekers actief bij het werk door de gesprekken die tussen het materiaal plaatsvinden tijdens de performances plaatsvinden. In My Beautiful Iranian Childhood combineert Parisa Aminolahi foto’s uit familie albums met de beelden van de Iraanse revolutie in de media.