De tentoonstelling Breitner en Israëls – Vriendschap en rivaliteit richt zich op de wisselwerking tussen George Hendrik Breitner (1857-1923) en Isaac Israëls (1865-1934), die eind negentiende eeuw tot de belangrijkste figuren in de Nederlandse schilderkunst behoren. Beide kunstenaars doorlopen hun opleiding in Den Haag, waar zowel Israëls als Breitner zich toelegt op het schilderen van militaire thema’s. Enigszins jaloers ziet Breitner hoe de acht jaar jongere Israëls met succes zijn intrede in de kunstwereld maakt. De 16-jarige zoon van Jozef Israëls geldt op dat moment als de kroonprins van de Nederlandse schilderkunst. Maar al snel voelt Isaac Israëls de noodzaak om zijn eigen weg te vinden. Hij verhuist naar Amsterdam, in 1886 op de voet gevolgd door Breitner. Daar bewegen de twee schilders zich in dezelfde kringen, schilderen zij dezelfde thema’s en verruilt Israëls zijn tekenachtige stijl voor de losse toets van Breitner.