Utrecht staat vol met bijzondere gebouwen waar je regelmatig langsfietst, maar zeker niet alles van weet.  Zoals de zeshoekige Pniëlkerk in Oog in Al, waar wekelijks Chinese christenen samenkomen.

Op de hoek van de Lessinglaan  en het Herderplein staat een vriendelijk, zeshoekig gebouw: de Pniëlkerk. De architectuur stamt uit 1955, toen Nederland midden in de wederopbouw zat. Met schaarse middelen werden in die tijd enorm veel woningen uit de grond gestampt. Daarvoor werden veelal prefabsystemen gebruikt. Kerken waren voor architecten de kers op de taart.

Het ontwerp voor de Pniëlkerk is gemaakt door de Utrechtse architecten Sjoerd Wouda en Piet Dingemans. Zij gaven de kerk stevigheid, maar hielden de architectuur tegelijkertijd wonderwel licht. Scherpe vouwen in het dak reiken bij de zes hoeken ver omlaag.

Zo ontstaan zes boogvormige muren. Ze zijn witgepleisterd en onder de dakrand loopt een smalle strook glas. Op de begane grond ligt een glaswand iets terug achter ranke pilaren en een borstwering. In het koepeltje op de dakpunt zijn de vouwen in het klein herhaald, wat een geometrisch, bijna oriëntaals motief oplevert.

In alle nieuwe Utrechtse wijken uit de naoorlogse periode werden een katholieke, protestante en gereformeerde kerk gebouwd – de Pniëlkerk was bedoeld voor de gereformeerden. Eigenlijk moest het een rechthoekige basiliek worden, zoals de Dominicuskerk uit 1951, even verderop. Maar de gereformeerde gemeente schaarde zich liever ‘rond het woord’, zoals het kerkbestuur aangaf, dus maakten Wouda en Dingemans er centraalbouw van met een kansel in het midden. Dit sloot ook beter aan bij hun wens om, na de verschrikkingen van de oorlog, met nieuwe architectuur een nieuwe toekomst in te luiden.

Het interieur van de Pniëlkerk is sober; het beton is gewoon zichtbaar en op oplopende tribunes staan rechttoe rechtaan banken van gelakt hout. Maar door de bijzondere plattegrond, de arenawerking en de dakvorm is het binnen toch sfeervol. Subtiel reliëf op de zes muren dempt een eventuele galm. In 1995 werd de Pniëlkerk een Samenopwegkerk en sinds kort maakt de snelgroeiende Chinese Christelijke Gemeente Nederland (CCGN) er gebruik van, wat vanuit de architectuur bezien een leuk toeval is. Het dak van de Pniëlkerk lijkt namelijk op dat van het treinstation van Tilburg uit 1957, dat sinds jaar en dag het ‘kroepoekdak’ wordt genoemd.