Utrecht kent vele nationaliteiten. Op DUIC vanaf nu wekelijks het verhaal van een Utrechter met een andere achtergrond. Een concept geïnspireerd door ‘180 Amsterdammers’.

In Nederland heb ik geleerd dat iedereen hetzelfde is

(C) ROBERT OOSTERBROEK

 

“Door mijn werk als chef-kok bij Bar Beton in het station Utrecht Centraal ontmoet ik elke dag heel veel mensen. Dat vind ik superleuk. Zo verbeter ik ook mijn Nederlands”, zegt Munir enthousiast in het café. “Mijn collega’s vind ik ook gezellig. We gaan wel eens samen stappen. Er werken ook een aantal homoseksuele mannen, in Egypte heb ik die nooit ontmoet. Daar is homoseksualiteit een groot geheim. Hier heb ik geleerd dat iedereen hetzelfde is. Zij houden alleen van mannen, en ik van vrouwen.”

Munir is geboren in Egypte en daar opgeleid tot sociaal werker. Het vinden van een baan in zijn moederland is lastig. Zijn broers wonen het Nederlandse Zaltbommel en hebben er een goedlopend restaurant. Op uitnodiging van zijn broer komt Munir in 2004 ook naar Nederland, met de hoop op een betere toekomst. Zijn eerste indruk van het land? Alles is netjes en schoon. Hij vertrekt naar Amsterdam en begint met werken als afwasser in een restaurant. Hij is net klaar met studeren aan de universiteit in Egypte en heeft nog weinig ervaring in de keuken. “Dat vind ik zo goed aan Nederland. Hier voelt iemand zich minder snel te goed om een niveau lager te gaan werken dan je opleiding. In Egypte gebeurt dat niet, daar voelen mensen zich te trots. Hier heeft iedereen respect voor elkaar: voor wat je doet en hoe je denkt. Ook voor de postbode.”

De ‘quiche-master’

In Amsterdam, zijn toenmalige woonplaats, ontmoet hij Aline. In De Melkweg tijdens oudejaarsavond springt de vonk over. Het begin van de relatie is spannend, vooral door de taalbarrière. Gelukkig heeft Munir veel vrienden die hem helpen. Na vier jaar besluiten ze te gaan samenwonen. Aangezien Aline al een eigen huis heeft in Utrecht, en Munir in Amsterdam met vrienden woont, is de keuze snel gemaakt: Munir trekt bij Aline in. Hij begint met werken bij Bigoli en wordt door zijn collega’s de ‘quiche-master’ genoemd. Munir heeft nog steeds de hoop een baan als sociaal werker te vinden. Zijn Nederlands is echter niet voldoende om een baan te vinden, daarom volgt hij 1,5 jaar lang Nederlandse lessen aan taleninstituut Babel. Met als resultaat: een woordenschat van 5000 Nederlandse woorden. Helaas moet hij nog minimaal 10.000 extra woorden leren om te kunnen starten met een studie als sociaal werker. Maar dat wordt naast zijn werk en zijn inmiddels geboren zoontje, te druk. Daarom besluit Munir door te groeien in de horeca.

Koken vindt Munir geweldig. Zijn droom is een eigen cateringbedrijf in Utrecht. Zelf komt hij graag in De Zakkendrager en Kafé België. Twee keer per jaar vliegt hij terug naar Egypte om zijn ouders en zussen te bezoeken. Wat hem dan telkens weer opvalt is het verschil in de omgang met ‘tijd’. In Nederland geldt: tijd is tijd. In Egypte kijkt niemand je gek aan als je één of twee uur na de afgesproken tijd komt opdagen. Dus wanneer hij de tijd weer aan zichzelf heeft (lees: pensioen) is het plan om met zijn vrouw naar Egypte te vertrekken. “Ik ben hier gekomen voor een beter leven, en dat heb ik ook gekregen, maar ik houd nog steeds van Egypte.”

Paspoort
Naam: Munir Il Emam
Plaats: Kafr el Sheikh, Egypte
Geboortedatum: 13 november 1980
Levensmotto: ‘Als je je uiterste best doet, dan krijg je wat je verdiend’


Allemaal Utrechters is een serie van interviews met mensen die verhuisd zijn naar Utrecht vanuit een ander land. Er wordt gevraagd naar hun achtergrond en hun indruk van Utrecht. Deze serie is een samenwerking tussen DUIC en Culturele Zondagen en is mede mogelijk gemaakt met hulp van Stichting Dialoog en de gemeente Utrecht. Het doel is om elke nationaliteit in Utrecht te laten zien.

Bekijk hier de eerdere interviews in het Engels >>