Markante Utrechters over hun favoriete locatie in de stad. Deze maand schrijver en illustrator Annet Schaap over de Weerdsingel.
De Weerdsingel dus?
‘Ik woon in Nieuw Engeland en heb sinds een paar jaar een atelier op het Hooghiemstraplein. Vaak loop ik daar ’s ochtends naartoe, via de Weerdsingel. Een mooi wandeltje langs prachtige huizen, grote bomen, water en bootjes. In de herfst is het er op z’n allermooist. Tijdens het lopen denk ik stiekem na over mijn werk. Het is een combinatie van inspiratie zoeken en ondertussen komen waar ik wil zijn. Soms luister ik naar muziek tijdens het wandelen. Als ik met een boek bezig ben, maak ik een playlist van nummers die daar op de een of andere manier mee te maken hebben – mooie of lelijke muziek. Toen ik Lampje schreef, luisterde ik naar de tangomuziek van Astor Piazolla. Zo mooi, maar ook vreselijk droevig. Helemaal de sfeer van Lampje. Dan komt er vanzelf een soort ritme en een bepaalde kleur van emoties, van droefheid, van verlangen. Voor het verhaal waar ik nu mee bezig ben, luister ik vaak naar Berghain van Rosalía. Een heel mooi én vreselijk lelijk nummer waar ik soms ook van schrik, maar het helpt me wel bij het schrijven. Iets in haar muziek laat me een beetje rillen.’
Het is een combinatie van inspiratie zoeken en komen waar ik wil zijn
Laatst bezochte voorstelling?
‘All the lonely people van Silbersee vond ik echt prachtig. Het was een soort opera gebaseerd op de Volkskrant-serie Eenzame Uitvaart van Joris van Casteren. Het zijn ontzettend aangrijpende verhalen over mensen die om uiteenlopende redenen helemaal niemand meer hebben. En alleen doodgaan. Voor mij zou dat een nachtmerrie zijn. Helaas komt het vaker voor dan je denkt. De boodschap die ik er vooral uit haalde: let een beetje op de mensen in je omgeving.’
Grootste ergernis?
‘Ik vind het soms wel heftig dat er zoveel huizen en mensen bijkomen in Utrecht. Ik loop overdag weleens door de binnenstad en het is er echt altijd druk. Ik hou best wel van mensen, maar soms is het gewoon too much.’
Guilty pleasure?
‘Ik zat net een beetje te zeuren over dat er zoveel om ons heen wordt gebouwd, maar je hoorde mij niet klagen toen Kinepolis bij de Jaarbeurs openging. Heerlijk, een ‘eigen’ bioscoop op loopafstand. Ik ga het liefst om een uur of vijf, zes. Popcorn erbij, dekentje over me heen. Zelfs als het buiten heel erg zomers is, kun je een dekentje meekrijgen, omdat het zo koud is in die zalen. Dan zou ik er de hele dag wel willen blijven zitten. Ik hou van groots opgezette blockbusters, zoals Troy. De laatste film die ik zag was Backrooms, over een wereld parallel aan die van ons waarin iemand de weg kwijtraakt in een eindeloos doolhof van lege kantoorruimtes, gangen, trappen en deurtjes. Dóódeng voor iemand die altijd verdwaalt, zoals ik. Enger dan films met monsters en bloed.’
Inspirerende Utrechter?
‘De Utrechtse Kinderboekenwinkel is een fijne, inspirerende plek waar ik vaak kom. Het is heel belangrijk dat deze plek er is. Dorothé Cras, de eigenaar van de winkel, is een lieve vrouw die ontzettend veel weet over kinderboeken. Dat geldt trouwens voor alle vrouwen die er werken.’
Favoriete ontmoetingsplek?
‘Ik spreek graag en vaak af in Het Gegeven Paard, een fijne en centrale plek waar soms ook livemuziek is. Een favoriet restaurant heb ik niet echt, wel een afhaal: Pizza Beppe op de Vleutenseweg.’
Mooiste herinnering?
‘Toen ik nog een atelier op de Vlampijpstraat had, liep ik daar regelmatig langs het kanaal. Ik weet nog precies waar ik een bepaalde scène bedacht voor Lampje, mijn eerste boek: onder dat ene lelijke viaduct. Een bijzonder moment voor een schrijver. Je kan daarvoor duizenden rondjes hebben gelopen, maar precies tijdens dat ene rondje weet je het opeens. Dat is toch mooi?’
Read in English
Over dit artikel
tekst:
Dieuwke de Boer
beeld:
Juri Hiensch
Publicatiedatum:
6 november 2026
Magazine editie:
UITagenda Utrecht november 2026
