Ik fietste naar een pubquiz in een restaurant op de Voorstraat. Zo’n plek waar de ruiten kapot zijn en nooit iemand lijkt te zitten. Ik at er ooit vier dagen achter elkaar met vrienden, omdat we het zielig vonden dat het altijd leeg was. Achteraf begrepen we waarom.
Onderweg belde ik met mijn ouders. In mijn oortjes klonk zoiets als: ‘Neem je wel af en toe rust?’ Maar ik moest ophangen, want op de plaats van bestemming stond de vriend met wie ik had afgesproken al te wachten. fBellen terwijl ik wegga of aankom: ik weet dat ik het niet moet doen. Want zo kwam het dat ik mijn sleutels in mijn geliefde fiets liet zitten. Een fiets die ik al jaren befiets, een Kronan. Zo’n afgrijselijk exemplaar met een rekje voorop en een kenteken.
Toen ik na het behalen van de derde plek bij de pubquiz (showbizzvragen zijn mijn specialiteit) naar buiten liep, was mijn fiets verdwenen. Woedend op mijzelf liep ik de walk of shame naar huis. Ik was een week in ontkenning en deed alles lopend, totdat ik van mijn lieve vader zijn reservefiets kreeg. Uiteraard met de banden opgepompt op 6 atmosfeer (normaal is tussen de 3,5 en 4,5). Dit is standje teringhard, maar ter compensatie had hij er een verende zadelpen opgezet. Je zou ook de banden iets zachter kunnen oppompen (mijn moeders band is al eens geknapt), maar dit is zijn flex, want: ‘het fietst zo lekker snel’.
Ik fantaseerde over stompen op de muil van de fietsendief
Ik fietste al een week op een stuiterende fiets toen mijn vriend Leon appte. Een foto… van MIJN fiets! Inclusief mijn unieke kenteken. Opgepompt van de adrenaline (zo’n 6 atmosfeer), rende ik naar de bewuste plek, vastbesloten om daar te gaan posten. Ik fantaseerde over stompen op muilen, houdgrepen, achtervolgingen, eindelijk een keer ‘houd de dief!’ kunnen roepen. Maar ook over verbale confrontaties waarin ik de dief een foto op mijn telefoon in het gezicht zou duwen: ‘HA! Hier! Dit ben ik op de fiets met het unieke kenteken!’ Snikkend zou hij afdruipen, mij nog 50 euro toestoppend om het goed te maken.
Na anderhalf uur posten realiseerde ik me dat het wachten ook weleens drie dagen zou kunnen duren. Ik belde de politie en die reed warempel langs. Ik toonde aan dat het mijn fiets was en mocht hem meenemen. Terwijl ik ‘m naar huis sleepte, kreeg ik het een paar keer naar mijn hoofd geslingerd:
‘Hé, geen fietsen jatten, hè!’
Daan Boom is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht.
