Markante Utrechters over hun favoriete locatie in de stad. Deze maand dj en producer Freek Fabricius over Café Van Wegen in de Lange Koestraat, dat ruim 140 jaar oud is.
Café Van Wegen dus?
‘Het is alsof je hier met een tijdmachine in de jaren 50 bent beland, door het interieur uit die periode en nog een ouderwetse kastelein achter de tap. Maar ook omdat hier geen muziek wordt gedraaid – in Van Wegen gaat het om het gesprek – kom ik hier graag. Weliswaar niet meer zo vaak als toen ik met mijn dj-collectief 030303 nog veel feesten organiseerde. Dan vonden we het fijn om van tevoren hier even lekker rustig bij elkaar te zitten. Omdat we inmiddels een dagje ouder zijn, is het aantal feesten behoorlijk teruggelopen. Wel draai ik nog maandelijks in De Helling, De Nar en KABUL à GoGo. En doe ik veel studiowerk voor mijn label in onze studio in het Hof van Cartesius, ook een heel prettige plek.’
Er wordt geen muziek gedraaid; in Van Wegen gaat het om het gesprek
Afknapper?
‘Ik ben een positief ingesteld mens, en heb jaren geleden besloten niet te snel te oordelen. Die keuze heb ik – denk ik – ook kunnen maken omdat ik in dit leven een goede set kaarten in handen heb. Onder meer omdat ik in dit land ben geboren. Wel vind ik het jammer dat in Utrecht al die authentieke eenmanszaken verdwijnen. Zo heeft biljartcafé De Windhoek aan de Laan van Nieuw-Guinea ook zijn deuren gesloten. Je kon daar heerlijke zelfgemaakte schnitzels eten, nu komt er een kindvriendelijk restaurant. Het is hier nog niet zo erg als in Amsterdam met al die pindakaaswinkels, maar het verdwijnen van dit soort zaken – waar ooit iemand zijn ziel en zaligheid had ingestoken – maakt de stad weer wat onpersoonlijker.’
Mooiste herinnering?
‘Aan het einde van de coronatijd werd ik gevraagd om te draaien op Unmute Us. Dat was een protestactie van de evenementensector tegen het gesloten nachtleven, waarbij een parade van een stuk of twaalf geluidswagens door de stad reed. Mijn vriendin (Arlette de Jong, directeur van De Helling, red.) zei meteen: “Let’s go!” Het werd een explosie van vrolijkheid. Met mijn zoontje op mijn nek trokken we onder andere over het Janskerkhof en de Singels, waar duizenden Utrechters dansten. Maar ook mensen op balkons, voorbijgangers en zelfs politieagenten deden mee. Het was zo mooi om te ervaren dat iedereen omarmde dat we weer samen mochten zijn.’
Laatste optreden?
‘Tijdens de clubavonden Drop Acid, No Bombs in KABUL à GoGo zijn er naast dj-sets ook optredens van artiesten. Zo was er een performance van mijn vriend Vincent Schoutsen, die met Het Uitvindersgilde ook op het Hof van Cartesius zit. Vincent is zowel uitvinder en kunstenaar als muzikant en doet heel gave dingen. Hij draagt bijvoorbeeld een soort muziekpak met een drumcomputer op zijn rug, en is dan een one-man-acidband. Ook heeft hij een fitnessapparaat waarmee hij gabbermuziek maakt. Van die punkachtige attitude kunnen we wel wat meer gebruiken.’’
Laatst gehuild?
‘Ik huil om het minste of geringste, maar vooral het optreden van singer-songwriter Beverly Glenn-Copeland op Le Guess Who? kwam zó bij me binnen. Hij was in 1961 een van de eerste zwarte studenten aan de universiteit van Montreal, en de pijn die hij heeft meegemaakt, brengt hij zo goed over in zijn muziek. Hij maakt gebruik van een synthesizer, en heeft dat androgyne van de zanger van Anohni and the Johnsons (voorheen: Antony and the Johnsons, red.).’
Inspirerende Utrechter?
‘De inmiddels overleden Imro Hetten, Utrechts bekendste dakloze. Imro was ooit een muzikant in de italodiscohoek en een fantastische thaibokser, die verslaafd raakte en daardoor op straat belandde. In die periode werd hij dichter voor de Daklozenkrant en zong hij liedjes voor geld, maar werd hij vooral bekend toen er online filmpjes over hem verschenen. Daarin vertelde hij onder meer dat hij een UFO-piloot was, afkomstig van Erra, een planeet in het Derde Dal Universum. Imro had psychische problemen, maar was ook een heel intelligent en creatief mens. Zijn lot en dat van andere daklozen in de stad trek ik me erg aan. We moeten ze niet veroordelen, maar met ze in gesprek gaan en proberen ze een beetje te helpen.’
Read in English
Over dit artikel
tekst:
Sarah-Mie Luyckx
beeld:
Juri Hiensch
Publicatiedatum:
10 maart 2026
Magazine editie:
UITagenda Utrecht maart 2026
