De club is een plek waar je komt als het donker is en waar andere regels gelden. Maar wat blijft er achter als het licht aangaat? Welke verhalen kan een ruimte vertellen? Je ervaart het in de voorstelling After Hours, die zich afspeelt in nachtclub KABUL à GoGo.
In de theatervoorstelling After Hours volgen we Leo, schoonmaker in een nachtclub, vanaf het moment dat hij het tl-licht aandoet. Tijdens het dweilen komt hij van alles tegen: condooms, telefoons, paspoorten, een vinger. In zijn beleving vindt hij deze spullen niet, ze laten zich vinden. Ze zijn niet kwijtgeraakt, maar hebben zich expres laten verliezen. Verloren zijn krijgt zo een dubbele betekenis in de voorstelling van schrijver Rinske Bouwman en regisseur en audiomaker Inge Wannet.
After Hours is een verhaal over eenzaamheid, maar ook over breder kijken dan alleen vanuit je eigen standpunt. Als bezoeker word je meegenomen in het verhaal door middel van hoofdtelefoons. De locatie – de Utrechtse nachtclub KABUL à GoGo – voegt nog een extra laag toe. ‘Die wordt als het ware een personage in het stuk’, vertelt Inge.
‘Je hebt een eerste indruk van een plek, maar dat is slechts jouw verhaal. Er hoort ook altijd een tweede, en een derde verhaal bij,’ vervolgt ze. Rinske vult aan: ‘Als mensen verder kijken dan hun eigen perspectief, zou dat helpen elkaar beter te begrijpen.’
Waarom hebben jullie gekozen voor locatietheater?
Inge: ‘Wat in regulier theater goed werkt, is dat je even uit de echte wereld stapt. Bij locatietheater gelden die theatercodes niet en gaat de echte wereld juist meespelen. De nachtclub ken jij waarschijnlijk op een heel andere manier. Jouw gedachten erover en hoe jij je verhoudt tot die plek, worden zo onderdeel van de voorstelling. Bovendien wordt de locatie zelf ook een onderdeel. We hebben onszelf steeds afgevraagd: wat is hier al? Waar kunnen we mee spelen? We gebruiken de ruimte zoals we ‘m aantreffen. Die is de ene keer bijvoorbeeld viezer dan de andere en daar werken we dan mee.’
Hoe zijn jullie op dit idee gekomen?
Rinske: ‘Tijdens corona hebben we veel audiotheater gemaakt, dat mensen thuis konden beleven. Toen alles weer mogelijk was, wilden we graag een locatietheatervoorstelling maken. Al snel kwamen we bij de nachtclub uit. Ik vind het een fascinerende plek, omdat er een waanzinnig contrast zit tussen twee verschillende perspectieven. Twaalfhonderd man, zwetend, zoenend, tegenover één man met een dweil, tl-licht, eenzaam. Althans, hij lijkt eenzaam. Ik heb me tijdens het schrijven vaak afgevraagd of hij dat ook is. Vindt hij zichzelf bijvoorbeeld eenzaam, of denkt het publiek dat alleen maar?’
Wat kunnen we van After Hours verwachten?
Inge: ‘Het is een solovoorstelling en onze acteur, Roán ten Cate, is een supergoede speler. Maar ook de inzet van audio is heel belangrijk. Het publiek krijgt hoofdtelefoons op en niet alleen de schoonmaker, maar ook de gevonden voorwerpen krijgen een stem. Om de leegte op te vullen begint Leo namelijk te praten tegen de dingen die hij vindt, en bewaart hij ze. Hij denkt: jij doet ertoe, net als ik. Of misschien wel: jij bent verloren, net als ik. Door de hoofdtelefoons sta je als publiek heel dicht bij wat er gebeurt.’
Durf elkaar eens aan te kijken, ook in dat confronterende licht
Wat hopen jullie het publiek mee te geven?
Rinske: ‘Dat je elke plek waar je komt op een andere manier kunt zien. Hopelijk kom je de volgende ochtend op je werk en vallen je de kleine dingen ineens op: de schone theedoeken, geleegde prullenbakken. Wie zorgt daar eigenlijk voor? Het stuk gaat over verder kijken dan je eerste indruk. Voor ons is de club een plek waar we uitgaan, maar voor schoonmaker Leo is het zijn werkplek. Het is goed om te beseffen dat onze eigen waarheid niet de enige waarheid is. Wanneer het tl-licht aangaat in de club, denk ik ook: oh nee, snel naar huis. Maar durf elkaar eens aan te kijken, ook in dat confronterende licht.’
28 januari t/m 11 februari 2026, KABUL à GoGo, theaterkikker.nl
