Toen iemand mij vroeg of ik nog iets leuks ging doen dit weekend, hoorde ik mezelf antwoorden: ‘De verwarmingsmonteur komt langs.’ Ik schrok er zelf van. Het klinkt een beetje alsof je het leukste wel hebt gehad in je leven. Heden ten dage schep ik er genoegen in om rond 21 uur te besluiten dat het zo zoetjes aan welletjes is geweest voor vandaag. Opa doet het licht uit, zet de vaatwasser aan, trekt zijn bedsokjes aan en kruipt onder de wol.
Maar tegelijkertijd: op avonden dat ik naar huis loop en in een studentenhuis de lampen zie branden, wil ik daar eigenlijk ook wel zitten. In een joggingpak, om vet te eten, zonder schuldgevoel een krat pils weg te hakken, te praten over wie met wie heeft lopen bekken. Ik word dan toch overvallen door melancholie. Misschien dat deze innerlijke tegenstrijdigheid ook voorkomt uit de buurt waar wij wonen. In Buiten Wittevrouwen vind je twee groepen mensen: boomers en studenten. En ik bevind me daar precies tussenin. In dat onwennige niemandsland. Zo zit ik tegenwoordig in een Signal-chat waarin we met de straat discussiëren of we bezwaar gaan maken tegen een vergunningsaanvraag voor een studentenwoning.
Je hebt boomers en studenten en ik zit daar tussenin
Afgelopen zomer was ik voor het eerst jaloers op de jonge mensen in de UITweek. Zij hadden iets wat ik niet meer écht heb: de jeugd. Zonder dat ik er actief voor heb gekozen, word ik ouder en glij ik richting de boomers. Als ik de vuilniszakken wegbreng, erger ik me aan de studenten die hun afval NAAST de volle vuilcontainer hebben gezet. Ik heb meermaals op het punt gestaan een micro-agressief briefje onder de ruitenwisser te leggen van een scheef geparkeerde auto. ‘Er zijn al zo weinig parkeerplekken in deze buurt, teringhond. Moet je een stomp? xoxo.’
Oké, misschien is dat toch macro-agressie. Ik heb al een hoop woede opgekropt die ik als een echte boomer wil botvieren op de burgerlijke ongehoorzaamheid van mijn medemens. En steeds vaker begin ik jonge collega’s te vermoeien met verhalen over hoe hard ik ‘in mijn tijd’ moest werken om te komen waar ik nu ben. ‘YouTube bestond nog niet eens, ik moest mini-dvd-tapes inladen met een snelheid van 1-op-1.’
Ik zit ertussenin en moet het daar voorlopig nog even mee doen.
Daan Boom is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht.
