A fgelopen seizoen deed ik mee aan het programma dat na 26 seizoenen zo ongeveer behoort tot het Nederlands cultureel erfgoed. Een ongekend grote eer, maar ook een zware taak onder hoge druk. Ook tijdens de uitzendperiode, toen ik vaak de vraag kreeg of ik de Mol was, maar natuurlijk nog steeds niets mocht zeggen.
Naarmate de uitzendingen vorderden, kreeg ik er meer lol in en leverde het grappige momenten op. Zo moest ik tijdens Koningsnacht dermate nodig plassen dat ik drie dames achter een vrijmarktkraampje vroeg of ik bij hen naar het toilet mocht. Eén van hen bekeek mij van top tot teen en zei: ‘De Mol mag best even bij ons plassen.’
Op de voetbalclub Domstad interesseerde het de oude Utrechtse mannen daarentegen geen reet of ik wel of niet de Mol was. Wel wilden ze weten of deelnemer Eveline Stallaert (seksuoloog van beroep) ‘een leuk wijfie’ was. Een aantal jongens uit mijn team bleef vooral ‘Bist du der Mohle?’ vragen, wat niet de correcte Duitse vertaling is, denk ik. Mijn buurmeisje vroeg of ik het niet stiekem aan haar kon vertellen – ze zou het verder tegen niemand zeggen. Mijn zusje stuurde mij elke week een lijst met punten waarom ik de Mol zou zijn. Daar stond dan onder andere: ‘Ik zie het aan je KOP.’ Het nare is dat ze gelijk had en dat is als broer niet leuk om te moeten toegeven.
‘Jij bent het’ mailde mijn zusje. ‘Ik zie het aan je kop’.
Na mijn ‘val’ tijdens een opdracht in aflevering 1 mailde mijn beste vriend Tim van De Utrechtse Boekenbar: ‘Dat was een onvervalste Daan Boom-nepval.’ Mijn overbuurvrouw, een ‘Molloot’, keek opvallend vaak bij ons naar binnen, ook zij had vanaf het begin al haar punten op mij ingezet. En na een scène waarin te zien was hoe ik mijn astmamedicatie nam, ontving ik een shitload aan berichten van artsen en apothekersassistenten: dat ik mijn puffer niet op de juiste manier neem. De laatste weken kreeg ik er lol in om mensen het bos in te sturen, of juist op het goede spoor te zetten. Op de vraag ‘ben jij de Mol?’ zei ik dan gewoon ‘ja’.
Het straalde ook op mijn vriendin af. Zij was mijn vertrouwenspersoon en kreeg die vraag ook veelvuldig om de oren. Gewoon, om te kijken hoe ze zou reageren. Bijna een jaar lang moesten mijn vriendin en ik dit geheim bewaren. Ik heb nog nooit zoveel gelogen in mijn leven tegen mensen die ik liefheb. Zouden notoire vreemdgangers zich zo voelen? Het was een ongelofelijke ervaring om mee te doen, maar zo zoetjes aan ook wel genoeg. Iedereen mag het nu weten: ik was de Mol.
Daan Boom is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht
