Op mijn 22e kreeg ik een zegelring van mijn oma, die aan haar vader had toebehoord. Mijn overgrootvader droeg hem totdat hij tijdens de oorlog een brief kreeg van de Duitsers. Hij moest zich melden. De boodschap was helder: kom je niet, dan komen we je halen, inclusief de rest van de familie. Mijn overgrootvader deed zijn ring af, meldde zich en kwam nooit meer terug uit Auschwitz. Sinds ik de ring draag, heb ik hem misschien twee keer afgedaan.
Waarom was ik niet gewoon mijn zwembroek kwijtgeraakt?
Maar toen waren we in Mumbai voor opnames van de FOMO Show. Ik was zo bang dat ik de ring zou verliezen, dat ik hem in mijn tasje deed en in de bus achterliet. Dacht ik. Want vervolgens kon ik hem niet meer vinden, ook niet nadat we het hele interieur binnenstebuiten hadden gekeerd. Eerst vermoedde ik dat ik de ring toch niet goed had opgeborgen. Daarna verdacht ik de chauffeur. Vervolgens schaamde ik me dat ik de chauffeur verdacht. Daarna verdacht ik mezelf weer. En waarom was ik niet gewoon mijn zwembroek kwijtgeraakt, maar meteen een familie-erfstuk?
Er gingen drie dagen voorbij en elke logische optie was uitgeput. Totdat de producer van ons programma deed wat elk rationeel denkend wezen zou doen: ze raadpleegde haar waarzegster. Die zei iets generieks als: ‘I feel that the ring is important for him.’ En: ‘I feel something in the suitcases in the back.’ Ik was zo wanhopig dat ik aan haar lippen hing. Ze gaf mij de hoop die ik eigenlijk al had opgegeven. En dus besloot ik tot nog een poging om empathie op te wekken bij een Indiase collega ter plaatse. Ik vertelde hem het verhaal over de ring en we moesten allebei huilen.
De volgende dag is de ring gevonden. ‘Hij lag tussen twee stoelen in de bus’, werd me verteld. Misschien lag hij er al die tijd. Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik drie dagen lang het gevoel heb gehad dat ik niet alleen een ring kwijt was, maar ook een stukje familiegeschiedenis.
Daan Boom is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht
