Ik vier mijn verjaardag nooit. Ik ben bang dat de mensen het niet naar hun zin hebben op mijn feestje. Maar na enige aanmoediging van mijn vriendin besloot ik het dit jaar wél te vieren. Ik nodigde mijn vrienden uit met verontschuldigende zinnen: ‘Kijk maar even, mocht je zin hebben, voel je vooral niet verplicht.’ Maar stiekem ben ik een kleine my sweet sixteen-bitch, die graag wil dat alles die dag om hem draait.
Ik ben gekwetst tot in het diepst van mijn ziel door afzeggers. Vooral door hen die eerst toezeggen en zich dan ‘niet lekker’ voelen op de dag van mijn fuifje, maar die eigenlijk gewoon geen zin hebben. Terwijl ik zoveel mogelijk felicitaties in ontvangst wens te nemen. Het liefst zou ik mijn huis die dag veranderen in een bedevaartsoord, met mij op een troon met een verjaardagskroon, en een rij mensen die mij één voor één geknield vertellen waarom het zo’n eer is om mij te kennen. En die dure geschenken en geld achterlaten.
Ik wil een rij mensen die mij geknield vertellen waarom het zo’n eer is om mij te kennen
Die cadeaus wil ik niet hoeven uitpakken waar de gever bij is, want dat vind ik ongemakkelijk. Zo kreeg ik van een vriend een keer cocktailset, die hij vermoedelijk in blinde paniek uit een kast had getrokken. In de cocktailshaker zat een duidelijke tweedehandsgeur. Gelukkig voor hem ben ik te conflictmijdend om op zo’n moment mijn teleurstelling te laten blijken. Maar eigenlijk wil ik dat er planning en denkkracht aan mijn cadeaus vooraf is gegaan.
Ik wil ook dat mensen uit zichzelf weten dat ik dag jarig ben. Het aankondigen op Instagram doe ik uit principe niet. Mensen die dat wel doen, posten meestal een foto van zichzelf met een quirky verjaarshoedje: ‘Hbd to me hihi’. Dit is dezelfde categorie die in het ziekenhuis belandt met een gebroken vingerkootje en dan zo’n dramatische suggestieve foto plaatst met een ziekenhuishemd aan, naast het infuus van een andere patiënt, zonder te vermelden wat er aan de hand is. Met de tekst: ‘Well, that escalated quickly’, in de hoop op een lading aan geschrokken reacties in hun dm. En die dan de volgende dag posten: ‘Dank voor alle lieve reacties, het was even pittig, maar het gaat inmiddels al een stuk beter.’
Nee, zo ben ik niet. Ik hoop gewoon dat ik spontaan een hoop felicitaties krijg dit jaar. Zonder aan te kondigen dat ik op 12 november 37 word.
Daan Boom is programmamaker, muzikant en komiek en woont in Utrecht
