Hoe komen kunstenaars en andere makers in de juiste flow om iets fantastisch te fabriceren? Is het bepaalde muziek? Een speciale werkplek? Of is het pure mazzel als alles gaat stromen? Deze maand: voormalig NOS Journaalpresentator en columnist, Noraly Beyer.
‘Zonder deadlines ben ik verloren. Ik vind columns schrijven heel leuk om te doen. Tot voor kort deed ik dat voor tijdschrift Margriet, nu alleen nog voor het maandblad Plus. Deadlines zijn voor mij heilig. Als ik die niet heb, laat ik alles een beetje sloffen, stel ik dingen uit. En misschien komt het er dan zelfs helemaal niet meer van.
Joost Prinsen (tot zijn dood in 2025 de partner van Beyer, red.) vergeleek columns schrijven altijd met een leven in de gevangenis. Daar had hij eigenlijk wel gelijk in. Om aan die druk te ontsnappen, was hij zeer gedisciplineerd, veel gedisciplineerder dan ik. Joost had altijd een voorraadje columns. Hij probeerde mij dat ook aan te praten. Dan zou ik minder stressen, volgens hem. Maar ik vond die stress wel meevallen. Ik denk dat hij het vooral vervelend vond dat ik vlak voor een deadline niets anders aan mijn hoofd wilde hebben. En dus ook minder aandacht voor hem had.
Een enkele keer is een column er pats-boem en soms gaat het veel trager. Ik ben niet iemand die om 10 uur ’s ochtends gaat zitten en twee uur later helemaal klaar is met een column. Als het niet lekker loopt, doe ik even iets anders. Wat in de tuin rommelen, iets koken of een klein ommetje maken in het natuurgebied vlak bij mijn huis. Soms kijk ik ook weleens een filmpje op mijn iPhone. Al doe ik dat liever niet, want voor ik het weet, raak ik afgeleid door al die stomme dingen en verdwaal ik op social media.
Als het niet lekker loopt, ga ik iets anders doen, zoals een ommetje maken in de natuur
Om in de flow te komen, moet ik mij concentreren. Focussen. En heel cliché: mijzelf goed voorbereiden. Daar zit het grote werk in. Bij het NOS Journaal moest ik vaak in korte tijd kennis verwerken en weergeven. Dat is een ander soort flow dan in het theater, waar meer ruimte is voor repetitie. Als ik in een theater op de planken sta, kan ik mij erover verbazen dat elke voorstelling weer anders is. Ik kan er niet altijd de vinger op leggen. Het is ook heel spannend om het publiek mee te krijgen. Dat kun je niet dirigeren.
Wat ik doe, wil ik goed doen. Ik gebruik mijn inzicht, mijn doorzettingsvermogen. En het zijn magische momenten als ik écht in de flow kom en het gevoel krijg dat ik alleen, of samen met anderen, kan zweven in de ruimte.’
Deze maand (november 2026) verschijnt Tel de jaren, tel de dagen, een memoir van de inmiddels 80-jarige Noraly Beyer, bij uitgeverij Ambo/Anthos
