In de Cobra en de hangende Hond op de ruige klanken van Tool of Gojira? Tijdens de maandelijkse Metal Yoga-sessies in TivoliVredenburg geef je je over aan zware riffs en ontspannende poses.
Ik ben een onrustig mens. Stilzitten kan ik niet goed. Mediteren nog minder. Daarom voelen hobby’s die kalmerend moeten zijn – in bad liggen met geurkaarsen, van de natuur genieten – al snel unheimlich.
Yoga is een van die activiteiten die mij zo vaak ter ontspanning is voorgehouden. ‘Echt Willem, als je het probeert, zul je merken dat je er rustig van wordt!’ Maar het vooruitzicht van klankschalen, een yogi met zijn haar in een knot en witte types die zichzelf terugvinden door heel hard ‘Ohmmm’ te herhalen: nee, deze jongen sterft liever een rusteloze dood. Ik zoek mijn heil liever in een moshpit.
We zetten onze chakra’s en innerlijke moshpit open
Maar toch. Yoga heeft tal van gezondheidsvoordelen, weet ik ook wel. Minder stress, sterkere spieren, een betere nachtrust – om er een paar te noemen. En aangezien ik niet meer de jonge god ben die ik ooit was, moet ik bewuster worden van mijn gezondheid.
Gelukkig is er een middenweg: Metal Yoga. Eens per maand in TivoliVredenburg, voor de toepasselijke prijs van 6,66 euro – The Number of the Beast, aldus Iron Maiden – kun je je chakra’s én je spirituele moshpit openen.
Roze yogabroek
In de Grote Zaal is het publiek verrassend divers: van archetypische metalheads in battle jackets tot geoefende yogi. Er is zelfs een bruidegom-to-be aanwezig. Zijn vrienden vonden het geinig om hem tijdens zijn vrijgezellenweekend aan te kleden met een roze yogabroek en jaren 80-top à la Bon Jovi.
Voor een sessie metal yoga betaal je de toepasselijke prijs van 6,66 euro
Ik leg mijn matje aan de zijkant van het podium. Zodra iedereen is geïnstalleerd, wordt de stilte doorbroken door een sferisch metalnummer van Deftones, en beginnen de eerste oefeningen. Naast mij hoor ik al snel schouders kraken, gevolgd door een diepe kreun. De buren hebben het overduidelijk laat gemaakt gisteravond. Bij één van hen zit nog wat opgedroogde salmari op zijn wang.
Ik zal niet beweren dat het mij wel eenvoudig afgaat. Met mijn 32 jaar ben ik niet meer zo flexibel en dat merk ik al bij de eerste pose. Met mijn bovenbenen op de grond en mijn bovenlijf omhoog (de Cobra) voel ik dat mijn onderrug langer verwaarloosd heb dan verantwoordelijk is.
Klankschalenhaat
Metal Yoga is geïnitieerd door Tante Alie (alias van Rhea Bogaart). ‘Het is ontstaan uit een haat voor de traditionele klankschalen die je weleens bij yoga ziet’, legt ze uit. ‘Maar de oefeningen van yoga vind ik wel heel fijn. Metalmuziek biedt uitkomst: het is een ruis op de achtergrond waar ik rustig van word.’
Tijdens de les bereidt Tante Alie ons voor op de festivalzomer, met oefeningen als het opvangen van windmills (slaande beweging) in een moshpit en over honderden tassen stappen die op de festivalweide liggen. We leren ons staande houden in de specifieke situatie waarin je doorweekt je tent moet openritsen met een steentje in je schoen waardoor je gedwongen bent om op een been te balanceren. Ook moeten we op een been staan en net doen of we achttien bier vasthouden, naar elkaar toe huppelen, een denkbeeldig glas van de ander overnemen, het leegdrinken en weggooien. Mijn spieren beginnen in hoog tempo te verzuren.
Kolkende massa
Als ik even later op mijn zij lig en met moeite mijn lijf in balans houd, hoor ik iemand naast mij meetikken met een complex ritme van de Franse deathmetalband Gojira. Alsof het de gewoonste zaak in de wereld is. Ik krijg ik kramp in mijn voet en voel plots de zilte druppels van mijn voorhoofd gutsen. Niet alleen van het bewegen, merk ik: er gebeurt meer. Als de zanger van Tool inzet, bijvoorbeeld, met het nummer Forty Six-and-Two. ‘I’ve been wallowing in my own confused/And insecure delusions/For a piece to cross me over/Or a word to guide me in.’ Eventjes, heel eventjes, haalt de muziek een vakkundig weggestopt verdriet naar boven.
Yoga en metal zouden elkaars tegenpolen moeten zijn. Yoga is sereen en evenwichtig; metal is hard, rauw en luid. Maar op dat moment besef ik dat er meer overeenkomsten zijn dan ik dacht. Yoga leert je je over te geven aan je lijfelijkheid: even geen afleiding van wat je fysiek voelt. In een moshpit staan doet hetzelfde: welke kant de kolkende massa opgaat, ligt buiten jouw controle. En waar metal een uitlaatklep is voor woede, verdriet, angst en frustratie voor mensen die er moeite mee hebben dat op een andere manier toe te laten, is yoga een manier om dit soort emoties te observeren, ze los te laten en uiteindelijk te accepteren.
Mantra
De muziek wordt langzaam en zachter. We mediteren eventjes. Tot mijn verbazing voelt het goed, het voelt natuurlijk. Adem in – houd vast – adem uit – houd vast. Zelfs de bruidegom, die zo jolig was aan het begin, lijkt ontspannen.
Tante Alie sluit de les af met een mantra. ‘Een gewone Ohm vind ik niet erg metal. Daarom zeggen we hier ‘Hail Satan’. Als je in de Heer bent, mag je ook ‘Seitan’ zeggen. Dat is een lekkere vleesvervanger, die mag ook weleens geprezen worden.’
12 en 26 september 2026, TivoliVredenburg
Read in English
Over dit artikel
tekst:
Willem Vernooij
beeld:
Renée de Groot
Publicatiedatum:
10 september 2026
Magazine editie:
UITagenda Utrecht september 2026
