Stijn de Vries presenteert, fotografeert en schrijft. En nu speelt hij zijn eerste hoofdrol, in de korte film Acht Dagen. Die gaat deze maand in première op het Nederlands Film Festival.
Hij was de mol in Wie is de Mol?, presenteerde het radiokunstprogramma Jongstof, schreef zijn debuutroman Als de zon valt en werd hoofdredacteur van het blad L’HOMO. Stijn de Vries had al zijn journalistieke dromen bereikt. Eén bleef over: acteren. En nu – hij kan het zelf bijna niet geloven. Stond hij vorig jaar nog op het Nederlands Film Festival als presentator van het EY Gouden Kalveren Gala, deze editie maakt hij er zijn entree als acteur.
Hoe vond je het om het NFF-gala te presenteren?
‘Ik kom uit Almelo en als klein jochie keek ik altijd naar de prijsuitreiking op tv en vond ik al die glitter en glamour fantastisch. Stiekem droomde ik ervan om daar ooit te staan. Dus toen ik daarvoor gevraagd werd, voelde dat als een hoogtepunt in mijn carrière. Maar ook surrealistisch – ik weet nog dat ik zeven kleuren scheet toen ik het podium op moest. Tegelijkertijd wilde de rebel in mij het helemaal anders doen. Zo nam ik een soort sm-zweep mee, omdat ik vind dat de speeches veel te lang duren, en droeg ik een Schotse kilt van Vivienne Westwood. Een beetje punk en mannelijk, maar wel showy.’
Ik weet nog dat ik zeven kleuren scheet toen ik het podium op moest
Tegen een rol in de korte film Acht Dagen, waarvoor actrice en goede vriendin Loes Haverkort de regie deed, zei je meteen ja. Waarom wilde je graag acteren?
‘Als kind was ik geobsedeerd met typetjes spelen. Vaak zette ik muziek van K3 op en trad ik in prinsessenjurken op voor mijn familie. Ik keek altijd films en series, van The Hunger Games tot Home Alone, en dacht dan: vet, hoe hebben ze dit gemaakt? Filmkijken was mijn escape uit Almelo. Ik wist niet dat er toneelscholen bestonden, dus acteren was geen serieuze optie in mijn hoofd, en omdat ik ook van schrijven hield, ging ik journalistiek studeren in Utrecht. Maar nu is het tijd om mijn grenzen verder te verleggen. Zo heb ik anderhalf jaar acteerles gevolgd bij actrice Terence Schreurs en ben ik deze zomer voor twee maanden naar New York gegaan om lessen te volgen aan de prestigieuze Stella Adler Studio of Acting. Steeds weer de vloer opgaan en spelen helpt om me over mijn schaamte – die ik jarenlang voelde voor mezelf – heen te zetten. Ik durf nu mijn teksten zowel te fluisteren als te schreeuwen en daar volledig voor te gaan.’
Hoe vond je het om in een film te spelen?
‘Spannend en geweldig. Acht Dagen is onderdeel van De Ontmoeting; een stichting die projecten van nieuwe filmmakers begeleidt en financiert. Ik zette zelf het team van de film bij elkaar met mensen die ik goed ken. Ik speel David, een jongen van eind twintig. Hij is wanhopig, want zijn relatie met Noah is net uit. Hij kan haar niet met rust laten en besluit om Noah acht achtereenvolgende dagen te stalken door bij haar langs te gaan. Met alle gevolgen van dien.
In de rol van David was ik een boy-next-door, met een net te krappe spijkerbroek
Om David te spelen, moest ik een uiterlijke transformatie ondergaan. Nu heb ik gemillimeterd blauw haar en kettingen om, maar toen had ik mijn haar laten groeien en was ik een boy-next-door, met een T-shirt of trui en een net te krappe spijkerbroek. Omdat het thema van de film toxische relaties is, heb ik daar veel over gelezen, gekeken en beluisterd. Ik vond het interessant om iemand te spelen die totaal anders is dan ik en zo een inkijkje in zijn wereld te krijgen.’
Had je moeite om aan het einde van de dag je personage los te laten?
‘Soms wel. De eerste draaidag huilde ik in een scène. Dan kom je thuis en voelt het alsof je een begrafenis hebt gehad, omdat emoties in je lijf blijven zitten. Dan moest ik écht even uitzoomen en had ik me-time nodig. Wat hielp was bellen met vrienden, het over hún dag hebben en beseffen: oké, het is maar een verhaal. Vervolgens zette ik muziek op en ging ik even koken of mediteren.’
Wat hoop je dat Acht Dagen bij bezoekers teweegbrengt?
‘Ik hoop dat het een cautionary tale is, een verhaal dat als waarschuwing dient: dit gedrag kan niet. Het zou goed zijn als anderen de tekenen van ongezonde relaties in hun naaste omgeving herkennen, en weten wanneer ze moeten ingrijpen. En als het mensen aanzet om in gesprek te gaan. Laten we elkaar in de gaten blijven houden.’
Weet je al wat je aantrekt voor op de rode loper?
‘Ik heb heel erg een vrouwelijke kant in me, die blijf ik forever tonen, maar ik kan het mannelijke in outfits ook waarderen. Dit jaar wil ik voor klassiek gaan, denk aan een mooi op maat gemaakt Hollywood-pak zoals in de sixties: ge-wel-dig. Voor mijn outfits geldt: you hate it, or you love it, ik hoop daarmee een voorbeeld te zijn voor de jonge Stijns in de wereld.’
En de volgende stap? Zelf een Gouden Kalf winnen?
‘Dat zou natuurlijk krankzinnig zijn, maar ik doe het niet voor prijzen. Het voelt alsof ik aan het begin sta van een nieuw avontuur. Op mijn nieuwe dromenlijstje staat een hoofdrol in een film of serie in het buitenland. De cirkel is voor mij rond als ik in een film zoals The Hunger Games mag spelen. Het lijkt mij vet om dan een slechterik te zijn en juist zijn menselijke kant te laten zien. Maar tegen een rol in een Penoza-achtige serie of het iconische Gooische Vrouwen zeg ik ook geen nee.’
Acht Dagen gaat op 25 september 2026 in première op het NFF, Kinepolis Jaarbeurs
