Muzikant, film- en theatermaker Leon Giesen organiseert persoonlijke stadswandelingen door Utrecht. tijdens zijn troubatours vertelt hij een verhaal of zingt hij een lied Op plekken waar herinneringen liggen.
Zijn wieg mag dan in Noord-Limburg staan, Leon Giesen voelt zich welzeker een echte Utrechter. ‘Ik woon hier al meer dan veertig jaar. Ik heb op de HKU gezeten, mijn kinderen zijn hier geboren en mijn vrienden wonen in deze stad.’ Lachend: ‘Toen ik op een dag de inbreker van mijn buurvrouw achtervolgde, werd ik door mijn buurtgenoten niet langer gezien als die wat vreemde Limburgse man met gitaar, maar als een echte stadsgenoot.’
Thuistheater
Als Mondo Leone staat hij al ruim twee decennia in de Nederlandse theaters met zijn verhalen, gedachtes, korte filmpjes en muziek. Hij staat stil bij zaken waar veel mensen aan voorbij lopen, gaat op onderzoek uit en ontdekt zo de meest wonderlijke dingen. Zo ook tijdens zijn stadswandelingen door Utrecht, de Troubatours.
Leon blijkt in de stad over een eigen theater(tje) te beschikken, aan de Molenwerfhof, met de naam: Hoofdgebouw van het Instituut voor Verwondering. Hier verzorgt hij kleinschalige optredens en lezingen. ‘Het is een huiskamer, theater en café in één,’ legt hij uit. ‘In het voormalige schoolgebouw hiernaast schrijf ik mijn liedjes. Ideaal dus.’
We treffen Leon gitaarspelend aan op het stoepje voor zijn thuistheater. Hij oefent er een van zijn liedjes, M. Het verhaal achter dit lied doet hij meteen maar even uit de doeken. Hij duikelt een oude ansichtkaart op, met op de voorkant een pas beslapen bed en achterop het woord ‘mmmm’, gevolgd door eerste letter van de voornaam van zijn toenmalige vriendin, de M. Ooit kreeg hij de ansicht van de vrouw die nu al jaren zijn echtgenote is. Het bijbehorende lied zingt hij tijdens zijn Troubatour ter hoogte van kaartenwinkel Catch, die de kaart in eigen beheer uitgaf. Het was ook de geboortekaart van Leons zoon. Dat is de insteek van zijn project: hij passeert plekken in Utrecht waaraan hij bijzondere herinneringen heeft, vertelt er een verhaal of zingt er een liedje. ‘Stadswandelingen zijn vaak te informatief en algemeen, vind ik. Ik maak er een persoonlijke tocht van.’
Huwelijksaanzoek
Zijn Troubatour voert verder langs café De Zaak, waar een collega-zanger ooit een lied van Leon (Paf) uitvoerde, om een huwelijksaanzoek op het terras muzikaal kracht bij te zetten. ‘Het was het lievelingslied van het stel,’ legt hij uit. Ook bij het Utrechts Conservatorium houdt hij halt. ‘Eind jaren 80 zag ik het gebouw in lichterlaaie staan. Samen met de bassist van Kadanz (Utrechtse band uit de jaren 80, red.) stond ik er met open mond naar te kijken.’ Hij vertelt hier ook over zijn zelf benoemde ‘muzikale dieptepunt’, toen hij zelf nog optrad als bassist. ‘Ooit moest ik, bij datzelfde Kadanz, voor de radio een baspartij playbacken die door een andere bassist was ingespeeld. Gewoon playbacken vind ik niet héél erg, maar voor de radio wel. Dan sta je echt voor lul.’
En dan is er nog het idee dat hij in zijn hoofd had voor het voormalige Tivoli aan de Oudegracht en dat hij ter plekke met zijn medewandelaars deelt. ‘Samen met een architect had ik een nieuwe bestemming bedacht: een centrum voor persoonlijk afscheid. Het oude nonnenklooster leek ons een mooie plek voor een uitvaartcentrum. Dat is er niet gekomen, nee.’
Het níet vinden van dingen kan ook mooie verhalen opleveren
Bij studentenvereniging Unitas vertelt Giesen het opmerkelijke verhaal over de joodse tandarts Aäron Loterijman, tijdens WOII geëxecuteerd in de Baarnse bossen, maar nooit teruggevonden. Als student was hij lid van Unitas geweest. Leon kwam op zijn spoor door een oud artikel uit het blad Panorama en ging op zoek naar de plek waar hij doodgeschoten is en waar de moordenaar ook een oorlogsbuit zou hebben begraven. Een ambitieus project, dat zo’n tien jaar geleden zelfs het landelijke nieuws haalde, omdat Leon met de plaatselijke scouting en een peloton van de genie een groot stuk bos op de kop zette. Het leidde ook tot een voorstelling, Het lot van Loterijman, dat de gebeurtenissen reconstrueert rondom de dood van Aäron. ‘Ik ben aan het touwtje gaan trekken van de vergetelheid,’ zegt hij daarover. Dat zijn zoektocht slechts voor een deel slaagde – hij vond de plek van de moord, maar niet de oorlogsbuit – daarmee kan hij wel leven. ‘Ik ben goed in het niet vinden van dingen. Dat levert ook mooie verhalen op. En er is nu wel een gedenksteen in het bos. Daar ben ik trots op.’
Zaadjes planten
Verwondering en nieuwsgierigheid, het zijn de voornaamste drijfveren van Leon om zaken uit te zoeken die andere mensen laten passeren. Dan kan het gaan om een groot project, zoals Het Lot van Loterijman, maar ook om kleine dingen in de nabije omgeving. Hij geeft een voorbeeld: ‘Rond ons huis was een man in een scootmobiel aan het scharrelen bij uitgebloeide bloemetjes. Ik vroeg hem wat hij aan het doen was. Hij zei: ‘Ik pluk de zaadjes en verspreid die door de stad. Ze doen het heel goed.’ Als ik dit verhaal vertel aan mensen, lichten hun gezichten helemaal op.’
31 mei, 28 juni en 26 juli 2026
