Utrecht staat vol met bijzondere gebouwen waar je regelmatig langsfietst, maar zeker niet alles van weet. Waarom heeft de sportzaak op de hoek van de Oudegracht en de Potterstraat bijvoorbeeld zo’n hoge toren?

Nu de achterkant van het voormalige postkantoor een voorkant wordt, gaat de hele omgeving rond de Viebrug anders ogen. De donkergroene platen op de gevel van Intersport steken ineens wat slonzig af tegen de witte, nieuwe vleugel en de schoongemaakte bakstenen van het postkantoor ertegenover. Het postkantoor, waarvan de fraaie metselpatronen nu weer goed zichtbaar zijn, stamt uit 1924 en is een ontwerp van Joop Crouwel. Het pand van Intersport is in 1930 ontworpen door het Rotterdamse bureau Otten en Logemann.

Een winkelpand met een toren is niet gebruikelijk. Zo was het pand in eerste instantie dan ook niet bedoeld: tot 1965 zat hier Heck’s Lunchroom, onderdeel van een keten met veertien vestigingen in het land. Logemann was Heck’s huisarchitect. Hij ontwierp in 1930 ook een filiaal aan het Amsterdamse Rembrandtplein. Dat was een breed pand met een symmetrische gevel, lage ramen en een enorme luifel – niks bijzonders eigenlijk. De locatie in Utrecht lag op een hoek, bij een brug en in een straat die pas was verbreed. Alle reden voor een extraatje.

Logemann bouwde het pand op uit plastische, rechthoekige blokken van lichtgele baksteen. Bij het raadhuis van Hilversum (gebouwd tussen 1928 en 1931) deed architect Dudok hetzelfde. De lunchroom in Utrecht kreeg alleen veel meer ramen en de vier verdiepingen liepen trapsgewijs terug. Dat zag je ook bij functionalistische architecten uit die tijd, zoals Gerrit Rietveld. Alleen zat er aan de Oudegracht een grappige, schuine knik in de gevel, wat een functionalist niet zo snel zou doen. De toren was in feite een enorme lamp. De top van melkglas liep aan de straatkant door in twee verticale strepen. Aan de zijkant prijkte in sierlijk neon het logo van Heck’s.

Heck’s (na de oorlog heette het Ruteck’s) was niet zomaar een lunchroom. Er waren concerten op het balkon bij de open tussenverdieping en het souterrain was een biljartzaal. Het meest bijzondere was echter de prijs-kwaliteitverhouding: Heck’s was stijlvol en betaalbaar. Al kon het best gebeuren dat je bij binnenkomst beleefd welkom werd geheten door een portier in uniform, maar zodra je je sorbet of uitsmijter op had werd gemaand om plaats te maken voor nieuwe klanten.