Ze volgden een opleiding aan HKU, ontwikkelden zich tot maker en zien met opgeheven hoofd de toekomst tegemoet. Maak kennis met drie verse afstudeerders.
Don’t Blink
Joshua Bastiaans maakte de game DON’T BLINK met Siem Thonen, Kaylee de Wit en Lucas van der Sloot. Alle vier studeren ze Game Design aan HKU.
‘In ons afstudeerproject wilden we de grens tussen speler en spel zoveel mogelijk laten vervagen. Dat hebben we gedaan door een menselijke reflex, oogknipperen, te gebruiken als interactiesysteem. In de game bevind je je in een donkere, verlaten laboratoriumomgeving die wordt bevolkt door monsters. Als jij met je ogen knippert, gaan de monsters bewegen, en hoe verder je komt, hoe dreigender ze worden. Zo wordt iets wat zo natuurlijk en onvermijdelijk is als knipperen opeens een constante bron van gevaar.
DON’T BLINK is een mobiel spel dat je uitdaagt om je focus en timing te beheersen terwijl de spanning gestaag oploopt. Het speelt met je instincten, want juist als je schrikt, is knipperen je primaire reactie. Wie het langst z’n ogen openhoudt, komt het verst in het spel. Ik hoop dat het een challenge wordt in vriendengroepen, en ben nu de virale potentie van de game aan het onderzoeken. Zo krijg je aan het eind van een run een filmpje met de grappigste momenten én jouw reacties, geregistreerd door de knipperdetector. Die kun je dan weer delen op social media.
Wie het langst niet knippert, komt het verst in het spel
Zoals alle games is ook deze een samenwerking. Lucas doet de programmering, Kaylee het artwork, Siem het geluid en de muziek en ik de organisatie en marketing. Na onze studie willen we een eigen indie-studio opzetten. Mijn droom is om fulltime games te maken, met ruimte en vrijheid om mijn persoonlijke fascinaties te delen met de wereld. Innoverende manieren van interactie is zo’n fascinatie. De gamewereld is behoorlijk gesetteld, het is lastig een gat in de markt te vinden. Maar als je vernieuwende dingen creëert, met een surprise-factor, dan is het zeker mogelijk.’
26-27 juni 2026, centrale hal Bibliotheek Neude
Sio’s Orange Core
Siobhan Lemaire studeert af aan de HKU-opleiding Muziek en Technologie.
‘Ik groeide op in een Gelders dorpje. Ik werd gepest op school en was eenzaam. Dat ik als tiener lange tijd ziek werd door hevige allergieën, hielp niet. Ik had geen energie, viel in de les in slaap, mijn hele lichaam deed pijn. Tegelijkertijd voelde ik een extreme drive om een leven als kunstenaar te leiden. Ik deed alles om mezelf te optimaliseren: vroeg opstaan, mediteren, naar de gym, goed eten. Maar dat je zo het beste uit jezelf haalt, bleek een illusie. Eenmaal aangenomen op de HKU ging ik beseffen dat ik niet perfect hoefde te zijn om aardig gevonden te worden. Ik dacht: ik moet investeren in mijn netwerk, mijn familie, mijn vrienden. Zo werk ik aan verbinding en een sociaal vangnet, en zal ik me vanzelf beter gaan voelen.
Het collectief boven het individu: dat is waar mijn werk over gaat. Tijdens de opleiding heb ik het Sio’s Orange Core-universum gecreëerd, een ruimte waarin het niet draait om mij als artiest, maar om de connectie met het publiek. Ik heb een eigen elektronisch instrument ontwikkeld, Orangecore Radio, waarmee ik popmuziek combineer met experimentele effecten en geluiden. Mijn debuutalbum, Implosion, maakt deel uit van mijn afstudeerproject. De titel verwijst naar wat er bij mij vanbinnen gebeurt: door het ziek zijn en mezelf overanalyseren is het daar chaos en crazy, maar van buiten zie je niks.
Het collectief boven het individu: dat is waar mijn werk over gaat
Met dertien artiesten uit verschillende kunstdisciplines heb ik de Bitcrush Fanclub geïnitieerd. Ook dat is onderdeel van mijn afstuderen. Met dit collectief toeren we door Nederland en België en brengen we liveperformances, expo’s, dj-sets en kunstverkoop samen. Ook hierbij draait het om sociale cohesie. Velen van ons zijn queer en vallen buiten de heersende norm. We ondersteunen elkaar in leven en werk en creëren inclusieve kunst en events.’
24 juni 2026, De Nijverheid
@siosorangecore | @bitcrushfanclub
Remembering Frequency
Nikola Fin is opgeleid tot visual storyteller op de HKU-afstudeerrichting Image & Media Technology.
‘Dagdromen over het verleden is een van mijn favoriete bezigheden. Dan bedenk ik wat ik zou doen als ik met de kennis van nu kon teruggaan in de tijd. Ik ben altijd gevoelig geweest voor nostalgie, en mijn fascinatie voor retro- technologie hoort daarbij. Misschien ook omdat ik tot mijn vijftiende in Servië woonde, waar we wat dat betreft een beetje achterliepen. Zo heb ik er de overgang van VHS naar dvd naar YouTube meegemaakt.
Ik vertel mijn migratieverhaal met retro-technologie
Retro-technologie en nostalgie komen ook samen in mijn afstudeerproject Remembering Frequency, waarmee ik het verhaal van mijn immigratie naar Nederland vertel. Van een printplaat met ledlampjes heb ik een installatie gebouwd, geïnspireerd door ouderwetse treinborden, digitale klokken en videogames. Juist de beperkingen daarvan vind ik interessant, de lage resolutie, de uitdaging om vanuit limitatie iets creatiefs te verzinnen. Het resultaat is een soort tijdmachine. Via een oude radio kun je afstemmen op een ‘station’, ofwel een jaartal vanaf 1990, waarna je een animatie ziet of verhaaltje hoort uit die periode in mijn leven. Ik vertel bijvoorbeeld dat mijn oma en moeder vanaf hun veranda staan te kijken hoe er bommen worden gegooid op de brug in een stadje verderop. De oorlog in voormalig Joegoslavië, de economische en maatschappelijke gevolgen daarvan, mijn komst in Nederland – doordat ik het soms moeilijk vind om dingen in woorden te vatten, heb ik er kunst van gemaakt. In een beeldtaal die ik interessant vind, reflecteer ik op gebeurtenissen waar ik geen controle over had, maar die wel van invloed zijn op mijn leven. Je zou kunnen zeggen dat het project een verwerkingsproces is, waarin hopelijk ook anderen met een migratieachtergrond zich herkennen.’
26-28 juni 2026, HKU Oudenoord
HKU Exposure is van 24 t/m 28 juni 2026 in Utrecht. Voor het volledige programma, kijk op hku.nl/exposure
