There There Company: Geef me je hand

Het idee voor Hugs & Handshakes ontstond tijdens het touren met een eerder stuk, Carrying My Father, waarin Toon samen met zijn vader op het podium stond. Dat draaide om dragen en gedragen worden en om de veranderende verhouding tussen vader en zoon. ‘Door die voorstelling had ik meer intensief fysiek contact met mijn vader dan ooit tevoren. Ik merkte dat dat onze band heeft versterkt’, vertelt Toon. Hanna: ‘Dat zette ons aan het denken over de aanraking en het vertrouwen dat nodig is bij acrobatiek, en wat je daarmee kunt bereiken.’

Knuffel

‘Als iemand bijvoorbeeld op de schouders van een ander staat en zich naar achteren laat vallen, moet de rest van de groep diegene opvangen’, aldus Toon. ‘Je hebt dan samen een acrobatische oefening gedaan, maar tegelijkertijd deel je een ervaring die meer is dan een trucje of acrobatische figuur.’ Hanna: ‘Er komt dan als vanzelf een sociaal aspect bij. Die ervaring wilden we met meer mensen delen door het publiek erbij te betrekken.’

Een omhelzing kan uitmonden in een manier om iemand op te vangen

Dat doen ze in Hugs & Handshakes, dat wordt gespeeld door vijf acrobaten in een cirkel. Ze maken eerst contact door iedereen persoonlijk een hand te geven. Handdrukken zijn, net als knuffels, herkenbare vormen van menselijk contact. Het zijn bewegingen die ook voortdurend terugkomen in acrobatiek. ‘Een omhelzing kan bijvoorbeeld uitmonden in een manier om iemand op te vangen’, legt Hanna uit. ‘In de voorstelling gebruiken we die dagelijkse handelingen als fysiek materiaal en maken we ze alsmaar complexer, maar je blijft de handdruk en de knuffel wel herkennen.’

Menselijke piramide

De acrobaten nodigen het publiek uit om mee te doen. Dat begint klein: een speler reikt iemand een hand, en van daaruit ontstaat een korte acrobatische beweging. Bezoekers worden één voor één uitgenodigd op het speelvlak en kunnen bijvoorbeeld meedoen met het bouwen van een menselijke piramide. Niet de hele voorstelling draait om de participatie, ook de acrobaten zelf staan centraal en soms wordt het publiek onderdeel van de choreografie. De overgang tussen kijken en deelnemen moet volgens de makers natuurlijk aanvoelen. ‘Consent is heel belangrijk’, benadrukt Toon. ‘We begrijpen dat het spannend kan zijn en maken daarom vanaf het begin duidelijk dat niets verplicht is.’

Hanna: ‘Contact maken met iemand die je niet kent, kan spannend zijn, maar ook juist leuk. We willen aanraking in onze voorstelling bewust deseksualiseren. Je raakt elkaar niet aan om intiem te zijn, maar bijvoorbeeld om iemand te dragen of te vangen.’

Contact maken met iemand die je niet kent, kan spannend zijn, maar ook juist leuk

Krachtig middel

‘Aanraking is belangrijk voor het welzijn van de mens’, vervolgt Toon. ‘Dat werd ook heel duidelijk tijdens de coronaperiode. Hanna en ik konden niet optreden, maar ook niet samen trainen.’ Hanna: ‘De basis van ons werk viel weg, maar ook de ontroering die je kunt voelen als je andere mensen elkaar ziet aanraken.’ Toon: ‘Na de pandemie merkten we dat we met partneracrobatiek een krachtig middel in handen hadden om mensen op een laagdrempelige manier weer fysiek met elkaar in contact te brengen. We zeggen bijvoorbeeld: probeer eens op mijn schouders te klimmen. Samen voeren we een acrobatische beweging uit, en intussen ontstaan er vertrouwen en verbondenheid.’

Om mee te doen met de voorstelling hoef je niet acrobatisch te zijn aangelegd, zeggen Toon en Hanna tot slot. ‘Je hoeft geen ervaring te hebben om mee te kunnen doen. Je hoeft eigenlijk alleen maar mens te zijn. En hoe diverser het publiek, hoe leuker.’

20 november 2026, Podium Hoge Woerd

podiumhogewoerd.nl